شرجی را می خورم

                                با دست های خیس تو

                                                                   که به سقف دهانم می چسبد

از آخر می ایم

تا تو را با خود ببرم

                           کنار جسد خشکیده ی خودم

                                                                     در دریا

من

از آخر به آخر رسیدم

ناپلئون می خورم

                           با مزه ی گندیده ی جوراب

آه...چقدر آسمان بلند است

و چقدر تو...

                   هرچند

                               همیشه شنایت از من بهتر بود