دور این دایره می چرخم و سرم گیج می رود

خسته ام

تنهای ام

دایره ی دوا گرم دردم را دوا نمی کند!

باید بروم جایی دور

شاید مثلث برمودا آخرین راه باشد...

این روزها دنبال کردن جام بدون حضور ایران و با پیروزی های پی در پی عراق دل ما را خون کرده است و کلی حسرت و افسوس روی دست ما گذاشته.

آخ که اگر احمدی نژاد این قدر اهمال نمی کرد و این قدر ضعیف نبود، مخصوصا"در فن بیان الآن تمام این بمب ها توی خیابان های شلوغ ما می ترکید.

احمدی نژاد در بدو ورود قدم های بسیار موثری برداشت ولی افسوس که این قدم ها در دنباله ی کار ابتر ماند، همه ی رشته های ما پنبه شد و حسرت ما از سی و یک سال هم برگذشت. بی شک اگر احمدی نژاد کمی همت می کرد امروز به جای عراق ما قهرمان جام ملت ها بودیم. اثبات شجاعانه ی یاوه گویی و  افسانه سرایی یهودی های شارلاتان قدم بسیار مهمی بود اما افسوس که قدم های بعدی ایشان شجاعت این قدم اولی را نداشت. اگر احمدی نژاد در قدم های بعدی به جای توضیح حرف قبلی خود اقدام به تنظیم برنامه ی زمان بندی شده ی نابودی اسراییل و اعلام آن می کرد و نیز برای محکم کاری طی نامه هایی به سبک صدر اسلام این برنامه را به اطلاع بوش، پاپ، بلر، شیراک و....... میرساند و یا در مساله ی فلسطین موضع گیری پرنمک و ادویه تری می کرد یا به سبک عروسی ها در دیدارهای حضوری با اسد، مشعل، نصرالله و........ پول بر سرشان می ریخت یا در سخنرانی هایش لااقل از

جمله ی "من تشخیص داده ام در فلسطین فلان شود" یا چیزی شبیه این استفاده می کرد یا در مورد انرژی هسته ای به سبک مرحوم صدام کنترل الکی یک بمب اتمی را نشان می داد و می فرمود که دانشمندان جوان متعهد(ترجیحا" بنیادگرای) ایرن موفق به تولید بمب اتم شدند یا لااقل دو تا موشک از این موشک های جدیدمان به سمت کشور ضعیف و بی لیاقت امارات شلیک می کرد یا حتی در سخنرانی های خودمانی شان از تصمیم ایران بر بازپس گیری استان بحرین از دولت بحرین می گفتند تا الآن دیگر آمریکا دموکراسی را به کشور عزیز ما صادر کرده بود و به خاطر جدیدتر بودن ورژن دموکراسی ما نسبت به مال عراق ما قهرمان جام ملت ها می شدیم االآن تمام این بمب های شادی توی خیابان های ما می ترکید جمعی از هموطنان ما هم شهید راه قهرمانی می شدند و باب نیمه بسته ی شهادت هم کاملا" باز می شد و دیگر مجبور نبودیم توی فیلم هایمان حسرت رزمندگان را در هنگام شنیدن خبر پذیرش قطعنامه ی کذایی نشان دهیم و باز "پوتین" می ساختیم و "کانیمانگا".

خلاصه ما می توانستیم با کمی هوشیاری کلی برنامه های مان را جلو بیندازیم و این قدر حسرت نخوریم. همین حالا هم تا دیر نشده و شاهد قهرمانی یا نایب قهرمانی افغانستان در جام جهانی

نشده ایم باید کاری بکنیم.

جناب رییس جمهور لطفا" دیگر کوتاهی نکن، بجنب.  

گناه موهای لخت خواهرم از گناه بودن تو کم تر است که من از دست و زبان تو ایمن نبوده ام.هرگز به تو اقتدا نخواهم کرد که عادل نیستی.من بودن تو را پذیرفتم که پدرم شعار داد و مادرم در خانه را باز گذاشت بی آن که من باشم و خواسته باشم.تو بودن مرا انکار می کنی حتی تک رای من به خودم را. مادرم به گناه دروغ مرا شلاق نزد اما تو به گناه انتخاب.................. خواهر امروز من تکرار خواهر دیروز من است و ما همچنان تکرار می شویم.تو تا کی تکرار خواهی شد؟وای به آن روزی که من شعار دهم و خواهرم در خانه را باز بگذارد.